เดินไปเช็คในครัว... ( หิวข้าวสิ ) เปิดฝาชีเจออาหารโปรด
ที่พ่อมักจะซื้อมาแล้วไม่กินเลย.. แล้วก็บอกว่าซื้อมาไว้ให้
เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศมาคุมันหายไปแล้ว ..

เพราะฝนรู้ว่าถ้าพ่อโกรธ.. จะปล่อย ไม่สนใจฝนเลย
แต่ว่า.. ก็ยังแน่ใจไม่ได้... แต่วันนี้ฝนรู้สึกสบายใจกว่าทุกวัน
จนเพื่อนทักว่าคุยกับพ่อแล้วสิ.. วันนี้ดูอารมณ์ดีแล้วดี

แต่ยังหรอก.... แค่รู้สึกว่าวันนี้จะมีอะไรดีดีเฉยๆ.. ไม่รู้สิ

. . .

ตอนเย็นพ่อกลับมาบ้าน... รีบหุงข้าว.. เฮ้ยยยยย..
วันนี้พ่อหุงข้าวเอง !!! ซึ่งปกติมันเป็นหน้าที่ฝน.. ตายละชั้น
จะเกิดพายุทอนาโดอะไรถล่มไหมเนี่ย.. ม่ายยยย  -"-

พอซักพัก.......

- เอ้า! ( เสียงดังที่ด้านหลัง )
( เล่นคอมฯ อยู่ สะดุ้งเฮือกกกก.. กรูจะโดนอะไรไหมเนี่ย
เอาน่ะ.. เวลานั้นมาถึงละ.. จะได้รู้ๆ กันไปเลย !! )
- พ่อซื้อเป็ดพะโล้มา.................. เอาให้หอมมันกินบ้าง
เมื่อกี้ให้มันกินไปสองสามชิ้น......
- ( พยักหน้าหงึกๆ )
- อืม... ซื้อกล้วยเชื่อมมาให้ด้วยนะ.. ทั้ง 2 ถุงนั่นแหละ
- ( ถุงมันใหญ่โคตรเลยนะ ) พ่อไม่กินเลยเหรอ
- ไม่อ่ะ.. ซื้อมาให้นั่นแหละ

แล้วก็เดินเข้าห้องไป............

ตั้งแต่วันนั้น... จนถึงวันนี้ ( วันที่ 15 ) ( พอดีพิมพ์ไดฯ ย้อนน่ะ )
ฝนได้คุยกับพ่อวันละนิดละหน่อย... ทุกวัน.. ไม่มีบรรยากาศมาคุ
ไม่มีการเมินเฉยต่อกัน... ไม่มีเรื่องแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

พ่อก็ไม่พูดถึงเรื่องในจดหมายนั้นอีก.. ฝนย้อนกลับไปอ่านจดหมาย
( ที่พิมพ์ฉบับร่างเอาไว้ในคอมฯ ) ก็รู้สึกว่า.. สิ่งที่ฝนเขียนไปทั้งหมด
เขียนเพื่อบอกสิ่งที่ฝนจัดการเอาไว้แล้ว.. เช่นการบอกเค้าว่า

"หาที่อยู่ไว้เรียบร้อยแล้ว" นั่นคือทุกอย่างได้ล็อคไว้แล้วนะ...
ฝนจัดการลงไปแล้วนะ และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ฉะนั้น.. จดหมายนั่นไม่ได้เป็นการขอร้อง หรือขออนุญาต

แต่เป็นการบอกไว้ให้พ่อได้รับรู้.. และพ่อก็รับรู้แล้ว และไม่ขัดใดใด
ก็เลยไม่มีคำตอบอะไรให้ฝนอีก.. เค้าอาจจะรู้สึกอะไรลึกๆ กับเรื่องนี้
จนไม่อยากจะพูดถึงมันอีกก็ได้ แล้วฝนเองก็คงไม่ไปซักถามอะไร

เพราะรู้สึกไม่อยากพูดถึงอีกเหมือนกัน ( พ่อคงรู้สึกแบบเดียวกันฝน )
แล้วฝนก็คิดว่า.. ฝนได้คำตอบจากพ่อแล้วล่ะ...

คำตอบที่ไม่ต้องการคำตอบนี่แหละ...
ฝนคิดว่าฝนเข้าใจความหมายของมันนะ

^__________^

  short note :

- ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและทุกความหวังดีด้วยนะ
ซาบซึ้งมากๆ ได้เขียนระบายก็ดีเหมือนกัน ดีกว่าเก็บไว้เยอะเลย
ตอนแรกก็แบบ.. ไม่อยากเขียนอะไรเครียดๆ ให้อ่านกันไง
ก็เลยเลือกที่จะปิดไดฯ ไปดีกว่า.. แต่เห็นหลายๆ คนแล้วก็.. ซึ้งใจอ่ะ T-T